Σμόλικα με την καλύτερη παρέα

Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μ’ άρεσε η φύση και οι φυσιολατρικές εκδρομές. Αυτή η αγάπη, πιθανότατα πηγάζει από την ενασχόλησή μου με τον Προσκοπισμό συνδυαστικά με τις εξορμήσεις στα βουνά και στα λαγκάδια που πραγματοποιούσαμε σαν οικογένεια, όταν ήμουν παιδί.

Η κακή φυσική μου κατάσταση όμως δεν μ έχει αφήσει να ζήσω όσο θα ήθελα τις πορείες στο βουνό, τις εκδρομές σε ποτάμια, κορυφές και μοναδικά, κυρίως, δυσπρόσιτα μέρη. Η περσινή εμπειρία στον Όλυμπο, μου άναψε τη φλόγα του «never give up» και προσπαθώ μέρα με τη μέρα να κουράζομαι λιγότερο, να ασκούμαι περισσότερο, ζώντας παράλληλα μοναδικές εμπειρίες στη φύση. Αυτό – και σε συνδυασμό με λογαριασμούς φυσιολατρών γονέων στο Instagram από ολόκληρο τον κόσμο – μου έκανε το κλικ στην επόμενη κορυφή να πάμε μαζί με το Γιάννη. Από μικρό (περίπου 2 ετών) τον παίρνω μαζί μου σε εκδρομές στη φύση για να εξοικειώνεται μ αυτή και τη διαβίωση στην ύπαιθρο. Πιστεύω ακράδαντα ότι το βιωματικό παιχνίδι στη φύση αλλά και οι εμπειρίες που παίρνει το παιδί μέσα από αυτή, είναι μοναδικές και καθοριστικές για το χαρακτήρα του.

Ο φετινός στόχος ήταν η δεύτερη υψηλότερη κορυφή στην Ελλάδα, ο Σμόλικας στα 2637μ. Υπάρχει καταφύγιο κοντά στην κορυφή και η πορεία είναι πολύ πιο βατή από αυτή του Ολύμπου. Η Δρακόλιμνη στο ενδιάμεσο της διαδρομής μέχρι την κορυφή είναι ο τέλειος στόχος προκειμένου να έρθει και ο Γιάννης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2200 μέτρων κάτω από την κορυφή του Σμόλικα. Έχει έκταση 3-4 στρέμματα, με περίμετρο περίπου 375 ανθρώπινα βήματα και ένα μοναδικό φυσικό σχήμα καρδιάς. Ο πυθμένας της κοκκινίζει κατά περιόδους, ενώ στα νερά της κολυμπούν δεκάδες τρίτωνες.

Άρχισα από τις καλοκαιρινές διακοπές να «ψήνω» τον Γιάννη, λέγοντας του για την κορυφή που μοιάζει με του Ολύμπου, για δράκους οι οποίοι έμεναν εκεί παλιότερα αλλά και για μικρότερους δράκους – τους τρίτωνες – τους οποίους μπορούμε να ταΐσουμε και να δούμε. Όπως αντιλαμβάνεστε η φαντασία του οργίασε σε σημείο που έφτασε να νομίζει ότι θα πάρουμε έναν τρίτωνα, θα τον μεγαλώσουμε σπίτι μας και θα πηγαίνει σχολείο μαζί του. (σσ: φανταστείτε να δει και Καλίσι πάνω στους δράκους…) Μετά από μήνες τον έχω πείσει να έρθει αρχικά μέχρι τη λίμνη και μετά εάν τα καταφέρουμε έως και την κορυφή.

Διαβάζοντας το χάρτη αντιλαμβάνομαι ότι θα είναι μία βατή πορεία για μένα αλλά μία δύσκολη για τον Γιάννη, ο οποίος δεν έχει περπατήσει ποτέ τόσο πολύ. Από την άλλη το κίνητρο για τους δράκους, τον κρατούσε σε εγρήγορση και η θέλησή του ήταν μεγάλη. Η εκδρομή λοιπόν αρχίζει την Παρασκευή με πρώτο μας σταθμό την Κόνιτσα. Μετά από 6 ώρες φτάνουμε στο ορεινό αμφιθεατρικό χωριό της Πίνδου. Το κρύο/δροσιά είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του και ακόμα δεν είχε νυχτώσει. Το τελευταίο γεύμα της ημέρας μάς δίνει δυνάμεις και έτσι λίγο μετά τη δύση του ηλίου φτάσαμε στο Καταφύγιο Παλιοσελίου στα 1980μ. Οι νεαροί που το διαχειρίζονται ευγενέστατοι και φιλικοί μας έδωσαν σεντόνια για να στρώσουμε στα στρώματα. Έχοντας ήδη φάει για βραδινό και με την κούραση του ταξιδιού να κυριαρχεί, ο Γιάννης ανέβηκε πρώτος να κοιμηθεί ενώ εμείς κάτσαμε κάτω από την πανσέληνο πίνοντας ζεστά ρακόμελα!

Το Σάββατο το πρωί, παρέα με ζεστό τσάι, φρυγανιά και μέλι ήταν ότι έπρεπε για να ξεκινήσουμε δυναμικά τη μέρα μας έως την Κορυφή (ή έως τη Λίμνη, όσο αντέξουμε). Εξηγήσαμε στον Γιάννη τη σήμανση του μονοπατιού και κατά τις 08:30 ξεκινήσαμε τη πορεία μας. Μπαίνοντας στο μονοπάτι και πριν ακόμη συμπληρώσουμε τα πρώτα 250-300 μέτρα συναντήσαμε τη μοναδική βρύση στη διαδρομή μας. Γεμίσαμε παγούρια και συνεχίσαμε ανηφορικά μέσα στο πλούσιο πευκοδάσος της περιοχής. Μετά από 1,5 περίπου ώρα (υπό ΚΣ 1 ώρα), έχοντας καλύψει τα πρώτα 3,5 κουραστικά χιλιόμετρα, διασταυρωθήκαμε με το μονοπάτι που ξεκινάει από το χωριό Πάδες και καταλήγει στη Δρακόλιμνη. Από το σημείο αυτό η Δρακόλιμνη του Σμόλικα απέχει περίπου 1500 μέτρα. Είμαστε πλέον για τα καλά στην αλπική ζώνη, με πολύ ήλιο (ευτυχώς όχι καυτό), χαμηλή βλάστηση και φυσικά μοναδικά καθηλωτική θέα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής εκτός από εντάσεις περί κούρασης και γκρίνιας, συναντήσαμε πολλά καμένα από τους κεραυνούς δέντρα και αρκετούς βοσκούς με πρόβατα και κατσίκια.

Μετά από ακόμα περίπου 2 ώρες φτάνουμε στην περίφημη Δρακόλιμνη. Κουρασμένοι, αλλά χαρούμενοι! Αμέσως ο Γιάννης έβγαλε τα παπούτσια του να μπει μέσα στο παγωμένο νερό της λίμνης. Το ξενέρωτο δεκατιανό μας, φαντάζει σουβλάκι μπροστά στη πείνα που έχουμε. Κάτσαμε αρκετή ώρα να χαλαρώσουμε και να ζήσουμε αυτό το μοναδικό συναίσθημα κατάκτησης του στόχου μας. Όπως ανέφερα και παραπάνω, μπορεί να λέγαμε για κορυφή Σμόλικα, αλλά ο στόχος μου με τον Γιάννη ήταν να φτάσει έως τη λίμνη. Και τα κατάφερε!

Η υπόλοιπη παρέα συνεχίζει το πρόγραμμα για την κορυφή και ξαφνικά ο Γιάννης αποφασίζει ότι θέλει να φτάσει εκεί ψηλά! Εκεί που φτάνει το μάτι! Μάλλον το κίνητρο της παρέας, τον ώθησε να ξεχάσει την κούραση και να μιλήσει με την καρδιά του! Εάν και σκεπτικός γιατί δεν θέλω να μισήσει το βουνό, δέχομαι την απόφασή του να ακολουθήσουμε την υπόλοιπη ομάδα! Όμως 62,5 μέτρα μετά, στα 2262,5μ, οι δυνάμεις του τον αφήνουν και με θέα τη μαγική λίμνη και τα οροπέδια σταματήσαμε! Σταματήσαμε 62,5μ μετά την κατάκτηση του στόχους μας. Και; Τί εγινε; Τίποτα! Έχουμε τη ζωή μπροστά μας να κατακτήσουμε όσες κορυφές θέλουμε, με τον ρυθμό που εμείς θέλουμε!

Η επιστροφή μας πίσω στο καταφύγιο, πραγματοποιήθηκε σε πολύ λιγότερη ώρα απ’ όσο περιμέναμε. Με ελάχιστες στάσεις και δεκάδες γλιστρήματα λόγω κατηφόρας, όμως με την χαρά της νίκης και την ικανοποίηση της κατάκτησης. Το απόγευμα θα φεύγαμε για να επισκεφθούμε μία από τις πιο όμορφες, ίσως, πόλεις της χώρας, τα Ιωάννινα! Η λίστα με τα πρώτα συνεχίζει και συμπληρώνεται, με την δική μας κορυφή και ας μην ήταν όντως κορυφή!

Μέσα από αυτή την εμπειρία, επιβεβαίωσα ότι σημασία δεν είχε ο τελικός προορισμός, αλλά το ταξίδι και με ποιον το κάνεις. Και όταν αυτός είναι μία από τις μεγαλύτερες σου αγάπες, ο γιος σου, τότε νιώθεις διπλά χαρούμενος!

Ακολουθήστε το DadsRules στο Instagram:

inst-dr2

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *