Το βουνό των Θεών

Η θέα από τον Μύτικα
Η θέα από τον Μύτικα

Αυτές τις ημέρες που καθόμαστε σπίτι, είναι μία αφορμή να κάνουμε σχέδια για το μέλλον, αλλά και να αναπολήσουμε παλιές, όμορφες στιγμές που μας στιγμάτισαν.

Εάν αφήσουμε εκτός τις γεννήσεις των δύο μου παιδιών (Γιάννης και Χριστίνα-Ιφιγένεια) μία «εξω-οικογενειάκη» στιγμή την οποία θα θυμάμαι για πάντα είναι η διπλή ανάβαση στον Όλυμπο, δύο συνεχή έτη (Σεπτέμβριος του 2018 και Αύγουστος του 2019).

Δεν θα σταθώ στο πώς και από πού ανεβήκαμε, γιατί υπάρχουν πιο ειδικές αναφορές στο διαδίκτυο από εξιδεικευμένα sites. Μία «εξω-οικογενειάκη» στιγμή είναι εξίσου σημαντική όσο και μία οικογενειακή. Κατά την προσωπική μου άποψη χρειάζεται – για να μην πω επιβάλλεται – να συνεχίσουμε τη ζωή μας παράλληλα με την ανατροφή των παιδιών μας. Δε θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν εάν σταματούσαμε τη ζωή μας… δεν βγαίναμε με τους φίλους μας, δεν κάναμε βλακείες, δεν πηγαίναμε οι δύο μας ένα Σαββατοκύριακο κάπου κτλ…

Ηλιοβασίλεμα στο οροπέδιο των Μουσσών
Ηλιοβασίλεμα στο οροπέδιο των Μουσσών

Στο πλαίσιο αυτό, ήθελα να ανέβω στον Μύτικα. Ήταν στη to do λίστα μου.. (δεν έχω…) Κάθε φορά που περνούσαμε για να πάμε Καβάλα θαυμάζαμε με τον Γιάννη το μυθικό βουνό. Λέγαμε ιστορίες με το Δία και την παρέα του και με φανταζόμουνα εκεί πάνω. Ίσως κάποια μέρα να καταφέρω να πάρω να τα παιδιά μαζί μου…

Πρώτη απόπειρα

Ο Μύτικας από τη Σκάλα
Ο Μύτικας από τη Σκάλα

Έτσι λοιπόν, με φίλους αποφασίσαμε τον Σεπτέμβριο του 2018 να σκαρφαλώσουμε έως την κορυφή των κορυφών. Τον Μύτικα! Ειδικά για μένα, με πολλά παραπάνω κιλά απ΄ όσο πρέπει και απολύτως αγύμναστος ήταν μία πρόκληση να ξεπεράσω τις αντοχές μου, αλλά και να δω τα όριά μου. Και όντως έτσι ήταν! Κουράστηκα! Ήθελα να τα παρατήσω! Όμως κάθε μέτρο που έκανα, με έφερνε πιο κοντά στο στόχο. Ξεκινήσαμε Σάββατο ξημερώματα από Γκορτσιά με σκοπό να φτάσουμε οροπέδιο Μουσσών το απόγευμα και Κυριακή πρωί κορυφή και πίσω. Φιλόδοξο σχέδιο μας έλεγαν κάποιοι, ενώ κάποιοι άλλοι μας παρότρυναν να το δοκιμάσουμε. Το γνωρίζαμε από την αρχή ότι θα ήταν σκληρό. Με εξοπλισμό για διανυκτέρευση έξω στις πλάτες μας το ταξίδι προς των Μουσσών ήταν ακόμη πιο δύσκολο.

Η αρχή του μονοπατιού από Γκορτσιά
Η αρχή του μονοπατιού από Γκορτσιά
Ξεκούραση στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας
Ξεκούραση στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας
Το μοναδικό μέσο μεταφοράς αγαθών προς τα καταφύγια
Το μοναδικό μέσο μεταφοράς αγαθών προς τα καταφύγια

Τα πρώτα δεκάδες μέτρα, μέσα στο πυκνό δάσος ήταν σα να βαδίζεις κάπου αλλού, κάπου μαγικά. Περίμενες τη νεράιδα και τα ξωτικά να περάσουν μπροστά σου. Όμως αυτά που περνούσαν ήταν τα γαϊδουράκια με τα αγαθά για τα καταφύγια της κορυφής. Και ξαφνικά τα δέντρα «τελειώνουν» και το άγριο αλπικό τοπίο κάνει την εμφάνισή του, μαζί με αγριοκάτσικα να πετάγονται σαν μύγες. Θέα που έκοβε την ανάσα και πολλές φορές ακροβατούσες μεταξύ μονοπατιού και γκρεμού. Αρκετές στάσεις και νωρίς το απόγευμα φτάνουμε στο οροπέδιο των Μουσσών. Πραγματικά δέος. Μαζί μας, δεκάδες άλλοι ορειβάτες οι οποίοι έψαχναν να βρουν το τέλειο μέρος για να στήσουν τη σκηνή τους. Και κάπως έτσι, το ηλιοβασίλεμα μας μαγεύει ακόμα περισσότερο. Κάποιοι πιο προνοητικοί είχαν κλείσει διανυκτέρευση στα δύο καταφύγια οπότε ήταν κάπως πιο τυχεροί. Φρέσκομαγειρεμένο υπέροχο φαγητό στο Καταφύγιο Κάκκαλος και μετά το απαραίτητο ρακόμελο θα μας οδηγήσει νωρίς το βράδυ στην παγωμένη σκηνή μας.

Κάπου.....
Κάπου…..

Τα ξημερώματα βάζουμε πλώρη για τον Μύτικα, από Κακόσκαλα. Το πέρασμα από το Στεφάνι (η κλασική φωτογραφία που όλοι βλέπουμε) είναι μία διαρκής ισορροπία μεταξύ ζωής και θανάτου. Σε πολλά σημεία οριακά χωράει ένας μόνο ορειβάτης και από κάτω το χάος. Αυτό κάνει ακόμα πιο συναρπαστική τη διαδρομή προς την κορυφή. Μετά από αρκετές ώρες φτάνουμε στην 3η ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, την Σκάλα. Το προπύργιο για τον Μύτικα. Όμως η ώρα έχει περάσει και αποφασίζουμε την επιστροφή μας στο Μουσσών και από εκεί πίσω στην Αθήνα. Και ενώ θα περίμενα να είμαι απογοητευμένος, ένιωθα χαρούμενος, γεμάτος, περήφανος. Από το πουθενά, χωρίς καμία προετοιμασία έφτασα στα 2866μ. Καθόλου άσχημα! Αυτόματα δώσαμε ραντεβού για το 2019.

Η ώρα της κορυφής

Από την κορυφή, στα 2918
Από την κορυφή, στα 2918

Την επόμενη χρονιά το ραντεβού μας για την κορυφή μάς βρήκε περισσότερο έτοιμους αλλά και αποφασισμένους. Σκεφτήκαμε να πάμε από μία άλλη διαδρομή, η οποία θα μας γλύτωνε χρόνο και μέτρα ανάβασης. Έτσι, με άλλο αέρα, αποφασίσαμε να πάμε από Ελασσόνα και διανυκτέρευση στην καλύβα/καταφύγιο Χρηστάκη στα 2450 μέτρα. Με αυτό τον τρόπο θα μειώναμε το χρόνο προς την κορυφή και θα ανεβαίναμε πιο εύκολα. Η δεύτερη σημαντική διαφορά με την προηγούμενη χρονιά ήταν ότι στην κορυφή θα μας ανέβαζε ένας οδηγός βουνού. Ο ίδιος θα μετέφερε κράνη και σχετικό εξοπλισμό, άρα ακόμα λιγότερο βάρος στις πλάτες μας και φυσικά μεγαλύτερη ασφάλεια!

Ο χωματόδρομος και η θέα καθ οδόν για το Χρηστάκη
Ο χωματόδρομος και η θέα καθ οδόν για το Χρηστάκη

Η διαδρομή έως την καλύβα είχε ένα μέρος με σκληρό χωματόδρομο ο οποίος ανεβαίνει μόνο με 4×4. Το τοπίο μαγικό, απόκοσμο και δεν είχε καμία σχέση με την απέναντι πλευρά από το Λιτόχωρο. Μικρές καλύβες, λιμνούλες, άγρια άλογα, βοσκοτόπια ήταν μόνο μερικές από τις εικόνες που είδαμε μέχρι να φτάσουμε στο Χρηστάκη. Μετά από 20 περίπου χιλιόμετρα ανηφορικό άγριο χωματόδρομο, στη μέση του πουθενά εμφανίστηκε ένα μικρό λεκανοπέδιο ακριβώς κάτω από κορυφές του Ολύμπου στο οποίο δέσποζαν δύο μικρές πέτρινες καλύβες. Αυτή θα ήταν η βάση μας μέχρι την κορυφή. Στο κρύο και άγριο μέρος, δεν είδαμε ούτε ηλιοβασίλεμα ούτε ανατολή όμως είχαμε την καλύτερη παρέα: Φωτιά, έναστρο ουρανό και κρασάκι…

Το καταφύγιο/καλύβα Χρηστάκη στα 2450
Το καταφύγιο/καλύβα Χρηστάκη στα 2450

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει στην διαδρομή καθ’οδόν για τη Σκάλα και από εκεί στον Μύτικα. Στη Σκάλα μας περίμενε ο οδηγός μας για να μας δώσει τον απαραίτητο εξοπλισμό. Μας δίνει λεπτομέρειες της τελικής ανάβασης και ξεκινάμε.. Εάν το 2018 κινούμασταν μεταξύ γκρεμού και ζωής, αυτό ήταν κάτι παραπάνω. Μία λάθος κίνηση, ένα στραβοπάτημα και τσουπ είχες μείνει στην ιστορία. Ευτυχώς ήμασταν δεμένοι μεταξύ μας αλλά και σε σταθερά σημεία στο βράχο. Ήταν σαν να ανεβαίνεις σκάλα με μεγάλα ανοίγματα γι’ αυτό και η συγκεκριμένη διαδρομή λέγεται Κακόσκαλα. Αρκετά δύσκολη καθώς κατεβαίνεις περίπου 100μ και μετά τα ανεβαίνεις έως τα 2918 μέτρα. Η κορυφή φαντάζει τόσο μακριά αλλά τόσο κοντά και τα τελευταία μέτρα.. χιλιόμετρα. Η κούραση ήταν μεγάλη και ένιωθα εξαντλημένος. Ήθελα να τα παρατήσω, ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε η κορυφή. Το ψηλότερο σημείο της Ελλάδας ήταν εκεί και μας περίμενε. Επιβλητική και γεμάτη ομίχλη. Ίσως ήταν η πρώτη φορά από τη γέννηση των παιδιών μου που ένιωσα τέτοια συγκίνηση και παράλληλα τόσο περήφανος!

Η Κακόσκαλα, λίγο πριν την κορυφή
Η Κακόσκαλα, λίγο πριν την κορυφή

Μείναμε λίγη ώρα στην κορυφή και με το ασθενές σήμα που είχαμε κατάφερα να μιλήσω με βιντεοκλήση με τον Γιάννη. Όταν έφτασα Αθήνα ο Γιάννης μου έδωσε μία ζωγραφιά που έφτιαξε. Όπως με φαντάστηκε. Άραγε πώς θα φαινόταν όλο αυτό στον μικρόκοσμό του;

Κάπου...2
Κάπου…2

Ένας απλός φαινομενικά στόχος που εξελίχθηκε σε μία εμπειρία ζωής. Σε μία εμπειρία που για κάποιους μπορεί να είναι κοινότυπη, Όμως ο καθένας με τα βιώματά του.

Αξίζει να το δοκιμάσετε!! Ραντεβού το Σεπτέμβριο για την τρίτη!!

Τι θα θυμάμαι:
• Τα πρώτα μέτρα από Γκορτσιά
• Την πίτσα στο Λιτόχωρο
• Η διαδρομή από το καταφύγιο Πετρόστρουγκας έως το Μουσσών.
• Τον ατελείωτο χωματόδρομο από το χωριό Καλύβια εως την καλύβα Χρηστάκη
• Την απόλυτη ησυχία στο οροπέδιο των Μουσσών και στην καλύβα Χρηστάκη
• Τα σκουπίδια κατά την διάρκεια της διαδρομής
• Το δείπνο στο καταφύγιο Κάκκαλος
• Το πόσες φορές είπα από μέσα μου «τα παρατάω»
• Το δέος από την Κορυφή
• Τα παιδιά τουριστών από άλλες χώρες που σκαρφάλωναν σαν τα κρι κρι
• Τις περιστασιακές παρέες που δημιουργείς κατά την διάρκεια των αναβάσεων

Η ζωγραφιά του Γιάννη :)
Η ζωγραφιά του Γιάννη 🙂


Ακολουθήστε το DadsRules στο Instagram:

inst-dr2

Διάβασε ακόμα:
• Roadtrip στη Σόφια
• Αποδράσεις έως 200χλμ
• Άγιος Ευστράτιος
• Οι άγονοι Μπαμπάδες

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *