730 ημέρες…

Σαν χθες θυμάμαι την ξαφνική ανακοίνωση του γιατρού μας ότι σε 3 μέρες γεννάμε. Σαν χθες θυμάμαι να φυγαδεύομαι στο μαιευτήριο σε μια γωνία (σχεδόν) μόνος μου αναμένοντας το γνωστό κάλεσμα. Σαν χθες θυμάμαι να δακρύζω (έως κλαίω…) βλέποντας τον μικρό μου να κλαίει στο “πυρέξ”. Σαν χθες θυμάμαι το πρώτο βράδυ μαζί του στο σπίτι. Σαν χθες θυμάμαι τα πάντα…! Και όμως ήδη έχουν περάσει 730 μοναδικές μέρες και άλλες τόσες νύχτες μαζί του. Ημέρες που δεν θα γυρίσουν πίσω. Νύχτες που δεν θα αφήσουν το σημάδι τους ξανά!

Χωρίς τίτλο2

Είναι σχεδόν αδύνατο να κάνω έναν απολογισμό έργου και συναισθημάτων των τελευταίων νέων 365 ημερών.. Είναι τόσα πολλά αυτά που βίωσα και αλλά τόσα αυτά που έμμεσα διδάχθηκα και τα οποία θα αποκαλυφθούν μόνα τους σε βάθος χρόνου. Αρετές όπως: η (ακόμη περισσότερη) αγάπη, η μεγαλοψυχία, η φροντίδα, το πάθος έρχονται να προστεθούν στις περσινές: υπομονή, συγχώρεση, αγάπη. Απλές, καθημερινές λέξεις οι οποίες αποκτούν νόημα και συναίσθημα μ ένα απλό, μαγικό “άγγιγμα” του Γιάννη. Αρχίζω και πιστεύω ότι όντως ο Γιάννης διαπαιδαγωγεί εμάς και όχι εμείς το Γιάννη. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι καλό και τι λένε οι φίλοι μας οι ψυχολόγοι. Βασικά ξέρω τι λένε.. «Ψυχολόγο θέλουν οι γονείς, όχι τα παιδιά.». Πάντως όπως και να έχει, κάθε μέρα μαζί του είναι μοναδική, δεν θα την ξαναζήσω και προσπαθώ να κερδίσω όσα περισσότερα μπορώ. Γιατί τελικά προτεραιότητα έχουν τα παιδιά μας και τίποτε άλλο. Ένα μόνο «μπαμπά» μπορεί να σου δώσει κουράγιο να προχωρήσεις μία δύσκολη μέρα. Ένα μόνο χαμόγελό του, αφήνει πίσω ότι αρνητικό συναίσθημα. Ένα μόνο γαλήνιο βλέμμα του τα λέει όλα. Και είναι φορές που μετανιώνω που δεν μπόρεσα (για ηλίθιους τελικά λόγους) να μην είμαι δίπλα του και να ζήσω και το παραμικρό δευτερόλεπτο. Μετανιώνω που έδωσα βαρύτητα σε κάτι το οποίο θα μπορούσα να κάνω την επόμενη μέρα. Μετανιώνω που έλειπα ταξίδι ενώ ήταν άρρωστος! Ευτυχώς όμως.. έχω ακόμα πολλά χρόνια μπροστά μου για να ζήσω μοναδικές στιγμές και φυσικά να μετανιώσω για άλλες τόσες. Λάθη κάνουν όσοι κάνουν πράγματα. Και τα λάθη είναι αυτά που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Χωρίς τίτλο

Το παραδέχομαι ότι δεν είναι εύκολο να μεγαλώσεις ένα (πόσο μάλλον 2..3..) παιδί γιατί πολλές φορές (κυρίως μετά από μια δύσκολη ημέρα) σε πιάνει η αυτοκαταστροφική κριτική “σίγουρα τα κάνω σωστά?”. Θέλει αντοχή, υπομονή και στήριξη μεταξύ του ζεύγους για να ισορροπήσει η κατάσταση και κατ επέκταση η ανατροφή του Γιάννη (και φαντάζομαι όλων των παιδιών)… Ευτυχώς η Χρύσα έχει υπομονή να ανέχεται δύο λιοντάρια στο ίδιο σπίτι. Ειδικά όσο μεγαλώνει ο Γιάννης, ο εγωισμός και των δύο μας μεγιστοποιείται η και η διαιτητής μάταια προσπαθεί να επιβάλει την τάξη. Δεν θα σας αποκαλύψω ποιος κερδίζει τις περισσότερες «μάχες». Πάντως μικρός είμαι ακόμα και θα μάθω… 🙂

#dadsrules #fatherandson #playtime #giannakos #toddler

Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης Dadsrules (@dadsrulesgr) στις

Σίγουρα οι πιο έμπειροι γονείς θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές για πλάκα. Όμως, εάν γυρίσετε πίσω στα 2 του/της ίσως θα συμφωνήσετε μαζί μου! Συνεχίζοντας τον απολογισμό προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν η ποιο όμορφη στιγμή πατέρα και γιου.. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια ενάντια κάποιας άλλης. Είναι δύσκολο να ιεραρχήσεις τις στιγμές που περνάς μαζί του γιατί κάθε μία έχει τη δικής υπογραφή. Το βασικότερο όλων είναι ότι οι εικόνες αυτές είναι βαθιά καταγεγραμμένες στο μυαλό μου και έχουν τοποθετηθεί στη θέση τους. Αυτές είναι οι αναμνήσεις που μερικά χρόνια θα αναπολούμε και θα μας λείπουν.

Ένα είναι σίγουρο και το δανείζομαι από το περσινό κείμενο:

Κάθε του αντίδραση, κάθε του ανάσα, κάθε του βλέμμα είναι και ένα μάθημα. Ένα μοναδικό μάθημα το οποίο μας το δίνει μόνο μία φορά. Ακόμα και δεύτερο παιδί να έρθει θα είναι άλλα μαθήματα, με ίδια ύλη. Άλλος δάσκαλος σε άλλη τάξη, όμως με το ίδιο πάθος για διδασκαλία και εγώ με το ίδιο πάθος για μάθηση!

Πολύχρονος μικρέ μου.. Τα terrible 2 μας περιμένουν…

inst-dr2

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *