365!

Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

…ή αλλιώς 8760 μοναδικές ώρες μαζί του!

Το έχουμε ξαναπεί ότι ο κάθε πατέρας βιώνει διαφορετικά την εγκυμοσύνη και την πατρότητα. Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις αυτό που συμβαίνει. Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ή εάν προτιμάτε ένα μία επίθεση σμήνους συναισθημάτων..

__________

Ποτέ δεν θα ήμουν έτοιμος να γίνω πατέρας, δηλαδή να αναλάβω (με την βοήθεια της μαμάς) να διαπαιδαγωγήσω, να διασκεδάζω, να φροντίζω, να είμαι καθολικά υπεύθυνος για ένα νέο άνθρωπο. Εάν το καλοσκεφτείς είναι μία τεράστια ευθύνη και υποχρέωση να ανατρέφεις ένα παιδί. Αρχικά, γιατί εμείς οι ίδιοι λέμε ότι δεν έχουμε μεγαλώσει σωστά με παιδεία κτλ.. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε αυτή την παιδία. Είναι εύκολο? Θα δείξει σε 17 χρόνια! Τελικά όμως, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος: τα παιδιά μας, να μας μεγαλώσουν σωστά, όπως πρέπει και όχι όπως νομίζουμε εμείς ότι πρέπει.

????????

Δεν θα σταθώ στο «από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια» αλλά εδώ και ένα χρόνο είμαι σίγουρος ότι με μεγαλώνει ο Γιάννης και όχι εγώ τον Γιάννη. Καθ’ ότι Λέων – και εγώ και ο γιος μου – είμαστε (λίγο) εγωιστές, όμως θα παραδεχτώ ότι έχω μάθει κάποια πράγματα από τον ίδιο και πιστεύω ότι έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος! Και θέλω να γίνω ακόμα καλύτερος!

Μέχρι στιγμής μου έχει μάθει να είμαι υπομονετικός. Από την τοποθέτηση στο αυτοκίνητο του παιδικού καθίσματος και τα ξενύχτια μέχρι τα σάλια στα μούτρα μου και τους εμετούς στον καναπέ. Κάθε κίνηση του σου δοκιμάζει ακόμα περισσότερο την υπομονή σου. Και ειδικά όταν δεν έχεις καθόλου, τότε ακόμα και αυτό το λίγο είναι μεγάλο κατόρθωμα. Φίλοι μου λένε ότι ακόμα δεν έχω βιώσει τίποτα και ότι τα καλύτερα έρχονται. Θα δούμε μέχρι που θα αντέξω..

Πλέον, έχω πιάσει τον εαυτό μου να συγχωρώ πιο εύκολα. Αποφάσισα να μην κρατάω κακία σε κανέναν γιατί απλά δεν αξίζει να χαλάω την «ηρεμία» μου.. Αποφάσισα ότι πρέπει να συγχωρώ και δίνω (ακόμα και ας μην την αξίζουν) μία δεύτερη ευκαιρία σε μερικούς ανθρώπους. Αποφάσισα να μην είμαι μικρόψυχος! Αποφάσισα ότι πρέπει να να συγχωρώ ακόμα και ας μην το θέλω.

Σίγουρα έχω γίνει καλύτερος οδηγός. Αναφορικά με την οδήγηση γιατί τις κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα από την Δημοτική Αστυνομία ακόμα τις κάνω συλλογή. Πριν μερικές μέρες που κάναμε το πρώτο μεγάλο ταξίδι και φτάσαμε τη Θάσο, δεν ξεπέρασα τα 120χμλ. Και όχι από οικονομία στο καύσιμο… Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι έχω γίνει πιο σπασίκλας οδηγός.. βγάζω φλας κτλ…

Σε βάζει και ανακαλύπτεις νέες αρετές που κρύβονται μέσα σου, όπως να λες παραμύθια – κάνοντας τον Παπαθεοδούλου να τρέμει – και να εφευρίσκεις ιστορίες με ζωάκια, έτσι γιατί νιώθεις ότι πρέπει να του τις πεις. Εάν καταλαβαίνει ή όχι είναι άλλη ιστορία, όμως σίγουρα αισθανόμαστε υπερήρωες όταν το κάνουμε!

Σίγουρα έχω μάθει και άλλα πολλά τα οποία αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν αλλά υποσυνείδητα τα έχω αποστηθίσει και η Χρύσα θα μου τα θυμίσει διαβάζοντας αυτό το άρθρο. Ξημερώνει όμως 16 Αυγούστου.. Ξημερώνουν τα πρώτα του γενέθλια και έχω αγωνία. Έχω αγάπη. Έχω συγκίνηση!

Κάθε του αντίδραση, κάθε του ανάσα, κάθε του βλέμμα είναι και ένα μάθημα. Ένα μοναδικό μάθημα το οποίο μας το δίνει μόνο μία φορά. Ακόμα και δεύτερο παιδί να έρθει θα είναι άλλα μαθήματα, με ίδια ύλη. Άλλος δάσκαλος σε άλλη τάξη, όμως με το ίδιο πάθος για διδασκαλία και εγώ με το ίδιο πάθος για μάθηση.

Και όλα αυτά μέσα σε 365 μέρες… Συμπερασματικά, γίνεσαι πρώτα εσύ καλύτερος άνθρωπος και μετά κάνεις το παιδί σου!

Γιάννη μου να τα εκατοστίσεις!

Ακολουθήστε το DadsRules στο Instagram:

inst-dr2
Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *