Το πρώτο μας αεροπλάνο

Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

.

Η αλήθεια είναι ότι ειδικά στο πρώτο παιδί, η λίστα με τα «πρώτα» δεν σταματά ποτέ. Οι πρώτες μας διακοπές, το πρώτο μας camping, η πρώτη μας Χριστουγεννιάτικη γιορτή, η πρώτη μας συναυλία, το πρώτο μας κατοικίδιο …. Πάντα μα πάντα θα γίνεται κάτι για πρώτη φορά και είναι επακόλουθο ότι στο δεύτερο, τρίτο παιδί, να μην έχει «πρωτιές» αλλά μία καλύτερη, ποιοτικότερη επανάληψη! Το οποίο δεν είναι κακό. Αντιθέτως, θεωρώ ότι μπορεί να μην έχει την μαγεία του άγνωστου, αλλά έχει την μαγεία των παιδικών αντιδράσεων οι οποίες πάντα είναι μοναδικές.

Στην περίπτωσή μας, πάντα ήθελε ο Γιάννης να ταξιδέψει με πλοίο, πούλμαν και αεροπλάνο. Ιδανικά θα ήθελε και με πύραυλο. Και υπάρχει εξήγηση σε όλα, καθώς για εμάς κυρίως πλοίο σημαίνει καλοκαίρι, αεροπλάνο σημαίνει ταξίδι, πούλμαν σημαίνει ΚΤΕΛ (και το αποφεύγουμε σαν το διάολο το λιβάνι) και πύραυλος σημαίνει… μέλλον. Είναι προκλήσεις τις οποίες τα παιδιά θέλουν να τις βιώσουν. Είναι βασικό να τους προσφέρουμε από μικρά ευκαιρίες ανακάλυψης και τη δυνατότητα να σχηματίζουν γνώμη και άποψη για τον κόσμο. 

Το πούλμαν κάπως το έχουμε βολέψει με τις σχολικές εκδρομές. Ευτυχώς! Το πλοίο, πριν από ένα χρόνο πηγαίνοντας στη Σαντορίνη (μπορεί να μην ήταν το Queen Mairy αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσουμε) και πριν μερικές ημέρες το αεροπλάνο. Ο στόχος μας είναι σε μερικά χρόνια να κάνουμε το περιβόητο ταξίδι στο εξωτερικό (όλοι μαζί) και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι και εξοικειωμένοι! Και κάπου εδώ θα με ρωτήσετε… «δεν έχεις και μία κόρη;» και θα απαντήσω: «Αυτή γεννήθηκε έτοιμη»!

Τα βήματα πριν, κατά, μετά:

Η πτήση θα ήταν σύντομη έως τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, όμως η προετοιμασία ξεκίνησε νωρίς καθώς θα «έπρεπε» να δημιουργήσω προσμονή! Teaser, όπως το λέμε και στα ελληνικά. Έτσι, μερικές ημέρες πριν, ως δώρο του έφερα ένα ATR παρόμοιο μ’ αυτό που θα ταξιδεύαμε και αρχίσαμε τις ερωτοαπαντήσεις. Λογικό, καθώς καθετί άγνωστο μας δημιουργεί απορίες. Από τις πιο «χαζές», έως τις πιο περίεργες. Το ταξίδι, λένε οι φίλοι μου οι travel bloggers, αρχίζει από τότε που θα κλείσεις τα εισιτήρια και συμφωνώ απόλυτα. Η κορύφωση είναι μόλις παρκάρεις στο parking και ο κυλιόμενος διάδρομος σε οδηγεί στις αναχωρήσεις.

Η είσοδος στο αεροδρόμιο με τις τεράστιες οθόνες με τις αναχωρήσεις και τον κόσμο, δημιουργεί στον μικρό ταξιδιώτη δέος και περιέργεια για περαιτέρω εξερεύνηση. Απαραίτητη στάση είναι το fast food στον πρώτο όροφο και τα μοναδικά του burgers. Από την τζαμαρία μπορείς να δεις απογειώσεις – δεκάδες αεροπλάνα πηγαινοέρχονται σαν πούλμαν. Το να ταξιδεύεις με παιδί, έχει και τα θετικά του καθώς εκτός από την παραχώρηση προτεραιότητας,  μπορεί να κάνει πράγματα που πάντα ήθελες να κάνεις αλλά δεν μπορούσες ή ντρεπόσουνα. Για παράδειγμα, να δει από κοντά τα xrays και την όλη διαδικασία. Η αναμονή αρχίζει και δημιουργεί εκνευρισμό και ένταση η οποία περνάει αμέσως με μία επίσκεψη στα μαγαζάκια του αεροδρομίου.

Και ήρθε η ώρα για επιβίβαση. Το λεωφορειάκι μας κάνει το γύρω του αεροδρομίου και τελικά μας αφήνει στα «πιο μικρά αεροπλάνα» όπως είπε και ο Γιάννης. Μικρά όμως στο μάτι, γιατί η ισοϋψής των φτερών δημιουργεί ζαλάδα στο μικρό. Οι σχετικές χαιρετούρες με τις αεροσυνοδούς και οι ερωτήσεις «πώς σε λένε», «ταξιδεύεις για πρώτη φορά» και όλα αυτά τα σχετικά, λες και είμαστε αόρατοι εμείς… Η θέση δίπλα στο παράθυρο (φυσικά), ο εξαερισμός, το φωτάκι, οι ζώνες, τα σωσίβια δημιουργούν ένα μοναδικό συναίσθημα που πολύ θα ήθελα να νιώσω και εγώ. Περιεργαζόμαστε τα πάντα και ήρθε η ώρα για την πρώτη απογείωση. Το πιο σίγουρο κομμάτι στο αεροπλάνο, εκτός από το χέρι του μπαμπά, είναι το μπράτσο του καθίσματος με το οποίο ήρθαμε σε πολύ στενή επαφή, Και κάπως έτσι φτάσαμε πάνω από τα σύννεφα βλέποντας τα νησάκια σαν κουκίδες στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου.

Επειδή το ταξίδι είναι σύντομο, οι αεροπορικές ως γνωστόν προσφέρουν έναν νεράκι, χυμούλη και το κλασικό μπισκοτάκι. Μπουχτισμένος από το burger, ούτε νερό δεν πήγαινε κάτω, αναγκαστικά τα έφαγα όλα εγω.. (καταραμένη ζωή…). Ακριβώς στη μέση της διαδρομής το τραπεζάκι μπροστά μας φιλοξενεί την πραμάτεια μας, η οποία περιελάμβανε από κάρτες υπερατού έως πτεροδάκτυλους και βροντόσαυρους. Η ανακοίνωση της προσγείωσης, μας αναγκάζει να μαζέψουμε το Jurassic park και να ετοιμαστούμε για το τέλος της πτήσης. Χωρίς φόβο υποδέχτηκε την ομαλότατη προσγείωση και την άφιξή μας στο νησί του Β.Αιγαίου.

Δώσαμε ραντεβού για την επιστροφή κατά την οποία ο Γιάννης σαφώς πιο εξικειμένος και την διαδικασία το απόλαυσε περισσότερο. Νομίζω είμαστε έτοιμοι!

Και ναι το λέω.. Είμαι από αυτούς που φεύγοντας παίρνει μαζί του τα σακουλάκια για τον εμετό. Πολύ χρήσιμα στο αυτοκίνητο!

.

Tips για το τέλειο αεροταξίδι:

  • Ξεκίνα το «ψήσιμο» προς το παιδί, από νωρίς βλέποντας youtube κλιπάκια με αεροπλάνα και βάζοντάς το στο κλίμα για το τι θα συναντήσει.Δεν του μεταφέρουμε τους φόβους μας.
  • Στην ερώτηση για το σωσίβιο, απαντάμε ρεαλιστικά και νορμάλ.
  • Δεν το τραβάμε από τα μαλλιά για να απογειωθεί σα να είστε η Βλαχοπούλου (χιούμορ αυτό)
  • Έχουμε στο backpack παιχνιδάκια, μαρκαδόρους κτλ
  • Ευκαιρία να διαβάσουμε παραμύθι και να έρθουμε κοντά.
  • Δημιουργούμε μία ιστορία σε σχέση με το έντυπο εκκένωσης χωρίς να δημιουργήσουμε πανικό.
  • Δεν του δείχνουμε το κουμπάκι για τις αεροσυνοδούς.
  • Φροντίζουμε να αποθανατίσουμε κάθε στιγμή της πρώτης πτήσης μαζί του γιατί θα είναι μοναδική.


Ακολουθήστε το DadsRules στο Instagram:

inst-dr2
Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

One Comment

  1. Pingback: To beach party - DadsRules

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *