Παιδικός Σταθμός!

Μοιραστείτε το...Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Print this pageEmail this to someone

Στο πλαίσιο της μεγάλης λίστας με τα πρώτα, η οποία συμπληρώνεται διαρκώς, προσθέτουμε και το κεφάλαιο παιδικό σταθμό.

Μόλις ολοκληρώθηκε πανηγυρικά η πρώτη μας χρονιά στο σχολείο και είμαστε πολύ περήφανοι, ως σωστοί κουκουβαγιογονείς… Ήδη ο Γιάννης βιώνει στιγμές χαλάρωσης και εμείς προετοιμασίας για τη νέα χρονιά.. Απολογιστικά, λοιπόν, παρόλο που δεχτήκαμε πίεση από παπουδογιαγιάδες, θεωρώ ότι κάναμε πολύ σωστά που στείλαμε τον Γιάννη στον παιδικό σταθμό. Σε πολλά θέματα είδαμε ταχεία αλλαγή και κοινωνική βελτίωση. Ακολουθούν τέσσερα στρατηγικά-σημεία κλειδιά τα οποία συνέβαλαν σε αυτή την επιτυχία.

sx-3

Δασκάλα
Περισσότερο από το περιβάλλον και τις εγκαταστάσεις ενός σχολείου, θεωρώ ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η δασκάλα. Ακόμα και αν δεν είναι μάνα ή δε διαθέτει πολύ μεγάλη εμπειρία, η αγάπη της για τη δουλειά και τα παιδιά βγαίνει – και αυτό το αντιλαμβάνονται τα μικρά. Εάν η δασκάλα είναι ζεστή και οικεία με το παιδί, εγκλιματίζεται πιο εύκολα στο νέο περιβάλλον και αποφεύγονται ή ελαχιστοποιούνται τα κλάματα αποχωρισμού.

Εμπιστοσύνη
Το ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να αποχωριστείς το παιδί σου. Το έχω βιώσει και από τις δύο πλευρές. Θυμάμαι όταν ήμουν αρχηγός στους προσκόπους μαμάδες να έχουν φρικάρει που θα άφηναν τα παιδιά τους για μερικές μέρες κατασκήνωσης. Έτσι είναι και εδώ.. Το βασικό είναι να δείξουμε εμπιστοσύνη στο σχολείο. Εάν δεν το κάνουμε, τότε καλύτερα να αλλάξουμε σχολείο από την αρχή. Και θα μου πείτε η εμπιστοσύνη κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Συμφωνώ. Παίζει όμως και πολύ σημαντικό ρόλο τι έχει απέναντί του το σχολείο. Εάν είμαστε openmind και λογικοί, τότε θα δούμε τα πράγματα με θετική ματιά. Επίσης, είναι πολύ βασικό ειδικά επειδή τα παιδιά δεν μιλάνε για να μας περιγράψουν τι έγινε, εάν έφαγαν κτλ, βασιζόμαστε μόνο σε ότι μας μεταφέρουν στο κλασικό «τετράδιο επικοινωνίας».

sx-2

Ενδιαφέρον
Για να αγαπήσει το παιδί το σχολείο, θα πρέπει πρώτα να το αγαπήσουν οι γονείς. Κάθε μεσημέρι ρωτούσαμε το Γιάννη πως πέρασε και τι έκανε. Δημιουργούσαμε προτάσεις και προσμονή να μας περιγράψει με τις δικές του ακαταλαβίστικες λέξεις τη δική του μοναδική μέρα. Με ποιον έπαιξε, τι έφαγε, τι δημιούργησε. Εμείς ενημερωνόμασταν από το τετράδιο και με την πάροδο των μηνών μπορούσαμε να καταλάβουμε που έλεγε αλήθεια και που ψέματα. Έτσι τσεκάραμε και με το σχολείο τα γεγονότα. Καθώς ξεψάρωνε ενημερωνόμασταν για τις τιμωρίες του και πως ο ίδιος τις αντιμετώπισε. Για παράδειγμα, όταν τον αλλάξαν τάξη για τιμωρία, ο Γιάννης το εξέλαβε ως κατόρθωμα (η σχετική περιγραφή έγινε με γουρλωμένα μάτια και ενθουσιασμό), ενώ στο τετράδιο υπήρχε η ακριβώς αντίθετη περιγραφή.

Χελώνα
Ναι, η χελώνα που βολόδερνε στο σχολείο, αποτέλεσε τρομερό κίνητρο για να πηγαίνει ακόμη και τις μέρες που βαριόταν ή έλεγε ότι «πονούσε» η κοιλιά του. Τάισε τη χελώνα, παίξε (με) τη χελώνα, ενόχλησε τη χελώνα. Τρομερή αγάπη και πάθος για αυτή χελώνα.

sx-1Συνδυαστικά με τα παραπάνω, σημαντικό επίσης ρόλο αποτέλεσαν η μουσική, οι εκδρομές, οι εκδηλώσεις Χριστουγέννων και καλοκαιριού. Γι αυτό προτείνω ανεπιφύλακτα την ένταξη του παιδιού από μικρή ηλικία στο σχολείο, όχι μόνο για κοινωνικοποίηση αλλά γιατί όντως θα μάθει πολλά νέα πράγματα τα οποία μερικές φορές δεν έχουμε την υπομονή να του τα μεταφέρουμε..

sx-4

Γενικότερα όμως η αγάπη προς το σχολείο, την προσαρμογή στο καινούργιο και την τάξη, διαφέρει από παιδί σε παιδί. Εκτιμώ ότι παίζει ρόλο το σπίτι, όπως και στο τι κάνει το παιδί. Στο καλύτερο σχολείο να τον πάμε, εάν από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν συμπεριφερόμαστε σωστά, τότε δεν έχει κανένα νόημα. Το σχολείο απλά συμπληρώνει την εκπαίδευση του παιδιού σε πιο θεωρητικό επίπεδο. Όλα τα υπόλοιπα τα διδάσκεται από τις πράξεις μας!

inst-dr

Μοιραστείτε το...Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Print this pageEmail this to someone

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *