Οι πρώτες μας οικογενειακές διακοπές

Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

Η λίστα με τα «πρώτα», συμπληρώνεται με τις πρώτες μας διακοπές σαν οικογένεια! Το παραδέχομαι! Κουράστηκα (πολύ), παρόλο που είχαμε το support παππουδογιαγιάδων!

Η απόφασή μας ήταν σκληρή για να την κάνουμε με ένα 11μηνο αγοράκι (που είναι ίδιος ο πατέρας του στα νεύρα), αλλά δεν οπισθοχωρήσαμε. Πρώτος σταθμός: Θάσος. Γιατί? Γιατί είναι απέναντι από την Καβάλα που έχουμε το πατρικό της Χρύσας.

SONY DSC

Είχαμε (παρα)φορτώσει το αυτοκίνητο από το βράδυ. Το μόνο που έμενε ήταν το ψυγειάκι με το γάλα και το δεκατιανό μας! Το βάρβαρο ξύπνημα ήταν στις 5. Ετοιμασίες σε απόλυτη ησυχία και σκοταδισμό για να μην ξυπνήσει ο μικρός. Η Χρύσα τον αρπάζει και τον τοποθετεί με μαμαδίστικη μαεστρία στο παιδικό κάθισμα. Καλό μας ταξίδι! Πρώτος σταθμός για καφέ στο Σείριο. Το γεμισμένο e-pass της Αττικής οδού δεν γίνεται δεκτό στον αυτοκινητόδρομο «Νέα Οδός» (τς τς τς) και το χρήμα τελειώνει στη Λαμία όπου κάνουμε την δεύτερη στάση για γάλα, αλλαγή πάνας, καφέ (ξανά), φουλάρισμα βενζίνης. Ψάχνουμε για ATM και σταματάμε σε ότι ΣΕΑ υπάρχει μέχρι τα Τέμπη όπου κάνουμε την τρίτη μας στάση. Είχα να πάω στην κοιλάδα από παιδί! Απογοητεύτηκα πλήρως καθώς όχι μόνο ήταν βρώμικα αλλά κάποιοι συμπολίτες μας είχαν μετατρέψει την Αγ.Παρασκευή σε σημείο κακόγουστου πανηγυριού με φωνές και «καντήλια». Το πλοίο της αγάπης δεν υπάρχει πια και το καφέ που έχει δίπλα στο ποτάμι μυρίζει χειρότερα από πατσατσίδικο! Αναμνηστικές οικογενειακές φωτό, πολλές selfie και μετά από μία ώρα αναχωρούμε με ξύπνιο πλέον το μικρό. Κοιμήθηκε αρκετά και απολαμβάνει το ταξίδι προς Κατερίνη. Από Θεσσαλονίκη προς Κεραμωτή ο δρόμος είναι ατελείωτος και η γκρίνια-κλάμα τρομακτικά δυνατά! Έχει επιστρατευτεί ότι υπάρχει σε παιχνίδι και δεν έχει γίνει δεκτό. Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τη μητέρα μου, παίρνω την απάντηση: «Έχει προσωπικότητα το παιδί» (αποτυχημένο τηλεφώνημα υποστήριξης!) Ακόμα και το smartphone που τόσο του αρέσει βρέθηκε στο κεφάλι της Χρύσας. Φυσικά δεν υπάρχει χώρος πίσω για να κάτσει η μαμά του και παράλληλα έχουμε και την ζαλάδα της μέσα σε όλα γιατί κάθεται ανάποδα για να τον απασχολεί. Εάν θήλαζε ακόμα, νομίζω θα ήταν η υπέρτατη λύση! Αυτό διαρκεί μέχρι το μεσημέρι όπου ο παππούς και η γιαγιά μας περιμένουν με αγωνία στην Κεραμωτή με έτοιμο και ζεστό το μεσημεριανό φαγητό του παιδιού. Εμείς τρώμε… τα νύχια μας και επιβιβαζόμαστε στο πλοίο για Θάσο. Απόγευμα πλέον κάνουμε την πρώτη μας βουτιά στην πισίνα!

Οι μέρες κυλούν ήρεμα (λέμε και καμιά μλκ…). Η θάλασσα τελικά δεν του αρέσει και αναγκαζόμαστε να την βγάζουμε στην πισίνα του all inclusive (ευτυχώς) ξενοδοχείου. Αρχίζει και ζηλεύει που τρώμε και αρπάζει από μηλοπιτάκια και πιρούνια μέχρι ποτήρια και μακαρόνια! Τον ξεγελάμε με καρπούζι και το πρωινό και βραδινό γίνονται πεδίο φαγητομάχης! Στην Θάσο δεν μετακινηθήκαμε σχεδόν καθόλου (δεν άντεχα), παρά μόνο 2-3 βράδια ποτού (με κοιμισμένο φυσικά τον Γιάννη στο καρότσι) και φαγητομπάνιο με φίλους σε κοντινές παραλίες!

Και συνεχίζουμε για Καβάλα και το χωριό της Χρύσας. Είχα ακούσει πολλά για το Δύσβατο αλλά ποτέ δεν είχα πάει στο πατρικό του πατρικού της! Φτάνοντας στο χωριό, γυρίζεις 20χρόνια πίσω. Δρόμοι με μπετό, κατσίκια και αγελάδες να κυκλοφορούν ελεύθερες, κόσμος πουθενά (ήταν και μεσημέρι όταν φτάσαμε), ξύλα για τις ξυλόσομπες. Στο σπίτι μας οδηγούν τα γαλάζια μπαλόνια που οι παππουδογιαγιάδες είχαν βάλει στην διαδρομή. Η απόλυτη ηρεμία διακόπτεται από το κλάμα του Γιάννη που ξύπνησε και φυσικά πεινάει. Η απομηχανής θεά-γιαγιά τα έχει όλα τακτοποιήσει!

Επισκέψεις σε συγγενικά σπίτια, κάθε μέρα και διαφορετικό bbq και ο Γιάννης αρχίζει σιγά-σιγά να απαιτεί. Δείχνει με τον δείκτη του χεριού του αυτό που θέλει και το θέλει τώρα!. Ανακάλυψε την βρύση και έμαθε να την ανοίγει και να την κλείνει! Μπορεί να κάθεται με τις ώρες και να βρέχεται μέχρι να μουλιάσει και φυσικά σταματάει μόνο όταν κλείσει από τον γενικό ή τον απομακρύνεις με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα! Κατά την διάρκεια της παραμονής μας στο σπίτι στο χωριό γνώρισε τις αγελάδες και έμαθε να μην τρώει ότι βρίσκει στο χώμα. Άλλη γεύση έχει μία ντομάτα από το μποστάνι και άλλη γεύση μία καυτερή πιπεριά (χιχιχιχι). Παράλληλα αρχίζει και κοινωνικοποιείται «παίζοντας» με τα ξαδερφάκια του και πηγαίνοντας από αγκαλιά σε αγκαλιά κάνοντας παράλληλα τα πρώτα δειλά βήματα. Φυσικά πραγματοποιήσαμε εκτός από την επίσκεψή μας στις παραλίες της Καβάλας και της Χρυσούπολης και κοντινές εκδρομές, όπως στη πόλη της Καβάλας και την πρώτη μας επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο, τους Φίλιππους. Εκεί κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν θα ξαναπάω σε αρχαιολογικό χώρο μέχρι ο Γιάννης να γίνει 5 άντε 4 ετών.! Και ξημερώνει η 16η του Αυγούστου! Τα πρώτα του γενέθλια! Φυσικά σβήσαμε κεράκι (αφού προηγούμενος είχαμε δοκιμάσει την τούρτα) με τους συγχωριανούς και τα ξαδέρφια από την Καβάλα στο γραφικό μας χωριό. Prive κατάσταση η οποία συνοδεύτηκε από πολύ φαγητό (φυσικά). Την τελευταία μέρα στο χωριό, σβήσαμε και τα δικά μου κεράκια και την επόμενη πήραμε το ταξίδι του γυρισμού… προς το  Ξυλόκαστρο!

Εάν η διαδρομή Αθήνα-Θάσος ήταν μεγάλη η επιστροφή ήταν μαραθώνια. Η τρίωρη στάση στη Λάρισα και ο καφές με την κουμπάρα μας έκανε το ταξίδι να μοιάζει με τον γύρο του κόσμου.. Ευτυχώς (ή όπως αποδείχθηκε δυστυχώς) ο μικρός μέχρι την Λάρισα έδωσε ρεσιτάλ ύπνου. Ο λάθος υπολογισμός μας στο χρόνο, δημιούργησε πανικό στην καμπίνα του αυτοκινήτου καθώς από το 130χμλ μέχρι το κλασικό 90 το κλάμα πείνας ήταν βασανιστικό και εκκωφαντικό! Το Road Trip μας συνεχίστηκε από Θήβα προς Ελευσίνα (για να κερδίσουμε χρόνο και χρήμα) και από εκεί η απογευματινή μας άφιξη στο Καμάρι ήταν σα να τρως Pizza από τον Χαραλαμπίδη στο Βραχάτι.

Και εδώ οι παππουδογιαγιάδες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην παραμονή μας στο σπίτι. Αφού παίζω εντός έδρας, αρχίζουν οι απαγορεύσεις: όχι άλλο βρύση, όχι άλλη σκάλα πάνω-κάτω μπουσουλώντας, όχι άλλο φαγητό σαν ζητιάνος! Τα μέτρα δεν πέρασαν εύκολα καθώς οι αντάρτες γονείς μου σε συνδυασμό με την «προσωπικότητα του παιδιού», οδήγησαν σε προσωρινό πάγωμα των μέτρων. Αποφασίσαμε να τον κουράζουμε για να ξεραίνεται στον ύπνο και να μην σηκώνεται από τις 6:30 και έτσι υλοποιήσαμε εντατικά μαθήματα περπατήματος! Καταφέραμε να κάνει τελικά 8 βήματα μόνος του, έχοντας για στόχο το smartphone! O «φιλόξενος» κορινθιακός και τα μελτέμια του δεν μας άφησαν να πάμε στην παραλία (όχι ότι θα έμπαινε να κάνει μπάνιο…). Ολοκληρώνουμε τις διακοπές μας αφήνοντας τον Γιάννη στο Καμάρι και εμείς πίσω στο καμίνι…

Συμπερασματικά, το πρώτο μας καλοκαίρι:
– 2300 χιλιόμετρα
– 2 παρτυ γενεθλίων
– 35 ώρες οδήγησης
– 3500 φωτογραφίες
– δεκάδες λίτρα καφέ
– γνωριμία με τα περισσότερα ΣΕΑ της Ελλάδος
– πολύ αγάπη
– από νωρίς ύπνος
– δεκάδες μαθήματα υπομονής από τον γιό μου

SONY DSC

Θα μπορούσα να πω ότι ο μικρός ξεψάρωσε πολύ και μας έπιασε στον ύπνο! Όταν ξυπνήσαμε τρέξαμε να τον προλάβουμε και συνεχίζουμε το τρέξιμο… Άντε και του χρόνου!

  

Ακολουθήστε το DadsRules στο Instagram:

inst-dr2
Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

2 Comments

  1. Pingback: Το πρώτο μας αεροπλάνο - DadsRules

  2. Pingback: To beach party - DadsRules

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *