Οι δικοί μου 9 μήνες

Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

Σήμερα είναι η μέρα του πατέρα! Η δικά μας ημέρα! Χρόνια μας Πολλά!

Θεωρώ είναι η κατάλληλη ημέρα να μοιραστώ μαζί σας του δικούς μου 9 μήνες που άλλαξαν τη ζωή μου και μ’ έκαναν μπαμπά.. Μπορεί να ακουστεί πολύ εγωιστικό αλλά ναι, και εμείς οι μπαμπάδες περνάμε τους δικούς μας 9 μήνες. Μπορεί να μην φουσκώνουμε, να μην έχουμε (πολλά) νεύρα, να μην παίρνουμε (πολλά) κιλά αλλά έχουμε τα δικά άγχη, τις δικές μας σκέψεις… τη δική μας εγκυμοσύνη. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί η σύζυγός μου πέρασε «αναίμακτα» την κύηση εκτός από 3-4 φορές που δοκιμαστήκαμε. Πιστεύω, όπως και η ίδια βασικά, ότι εγώ ήμουν περισσότερο έγκυος απ’ ότι η ίδια (πήρα περισσότερα κιλά, είχα περισσότερα νεύρα, ήμουν περισσότερο ευσυγκίνητος…)!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά:

Ακόμα τσακωνόμαστε για το πώς έμαθα ότι είναι έγκυος: εγώ ισχυρίζομαι ότι ήμουν στη δουλειά – η ίδια ισχυρίζεται ότι μου το είπε σπίτι μυστικά στο σπίτι μας γιατί είχαν έρθει επίσκεψη οι γονείς μου. Στο μόνο που συμφωνούμε είναι ότι το ανακοινώσαμε στις οικογένειες μας μετά από καιρό.. στις 31/12/2012! Κανείς μας όμως δεν το είχε συνειδητοποιήσει ότι σε μερικούς μήνες η ζωή μας θα άλλαζε για πάντα. Στο πρώτο υπερηχογράφημα ο γιατρός μας έδειχνε χαρούμενος για την κουκίδα/παιδί που βλέπαμε αλλά μόνο εγώ δεν έβλεπα παιδί ούτε κουκίδα! Είναι αυτό το χαοτικό ασπρόμαυρο μόνιτορ στο οποίο ποτέ δεν κατάλαβα τι έβλεπα. Μου πήρε μήνες για να ξεχωρίσω το πόδι από το χέρι, το κεφάλι από την κοιλιά. Η Χρύσα (σύζυγος και πλέον μάνα) βέβαια και το έβλεπε και το καταλάβαινε.. Αρχίζουμε τα πρώτα σχέδια: εάν είναι αγόρι, εάν είναι κορίτσι, πως θα κάνουμε το δωμάτιο, τι καροτσάκι θα πάρουμε, πως θα τα βγάλουμε πέρα και όλες οι κουβέντες καταλήγουν (ακόμα) στο: «να είναι καλά το παιδί μας και όλα θα γίνουν». Τον Ιανουάριο κάνουμε το τελευταίο μας ταξίδι στο εξωτερικό ως ζευγάρι. Η επιστροφή μας στην Ελλάδα σήμαινε αυτόματα και αλλαγή προτεραιοτήτων στη ζωή μας. Πλέον ήμασταν τρεις και όχι δύο.

2013-05-12 17.42.02

Κάπου στο δεύτερο προς τρίτο μήνα συνειδητοποιώ ότι πρέπει να προσέχουμε τι τρώμε, πως κινούμαστε, να μη σηκώνουμε βάρη κτλ. Μιλάω στον πληθυντικό γιατί μαζί με την Χρύσα έπρεπε και εγώ να προσέχω ότι προσέχει! Ακούγεται λίγο πιεστικό! Και ήταν! Την πίεζα πολύ μερικές φορές αλλά δεν το καταλάβαινα.. Δουλειές σπιτιού, σιδέρωμα, πλύσιμο, σφουγγάρισμα πλέον τα κάνω μόνο εγώ (δεν θα αντέξω όμως πολύ και θα φτάσει για βοήθεια η Φίκα..) Ήδη το σπίτι έχει γεμίσει διαφημιστικά από όλα τα καταστήματα με σχετικά είδη, χρωματολόγια, pinterestoφωτογραφίες κτλ..Ήδη το πρώτο μας βιβλίο καταγραφής σκέψεων κτλ, κάνει την εμφάνισή του αλλά αποφασίζουμε να το συμπληρώσουμε μετά τον τρίτο μήνα. Ο γιατρός μας ανακοινώνει ότι μάλλον είναι κορίτσι και αρχίσαμε τα πρώτα μας ροζ σχέδια. Από τη μία χάρηκα αλλά κατά βάθος ήθελα αγόρι. Ποτέ όμως δεν το είπα γιατί θεωρώ ότι είναι αχαριστία να μένεις σε τέτοιες μικρότητες και να μην εκτιμάς αυτό το θαύμα της φύσης . Παράλληλα κατεβάζω ό,τι app υπάρχει αναφορικά με την εγκυμοσύνη και παρακολουθώ το μεγάλωμα του παιδιού μέρα με τη μέρα.

Στο τέλος του τρίτου μήνα ήταν η πρώτη από τις τρεις φορές που δοκιμάστηκε η αντοχή μας. Κατά την διάρκεια της κλασικής μας επίσκεψης ο γιατρός διαπιστώνει «κάτι» και πρέπει έτσι ξαφνικά να κάνουμε άμεσα εξέταση ‘τροφοβλάστη’. Έπρεπε να δείχνω cool και ας μην ήμουν και το μήνυμα συνεχίζει να είναι το ίδιο: «ας είναι καλά το παιδί μας και όλα θα γίνουν». Γεμάτοι θετική σκέψη και με το σλόγκαν «όλα θα πάνε καλά» οι εξετάσεις είναι θετικές και συνεχίζουμε ανακουφισμένοι! Κάπως έτσι μάθαμε ότι θα κάνουμε τελικά γιο. Η απάντηση προς τον γιατρό είναι: «Μάλλον δεν θα είναι προικισμένος γιατί μας είχαν πει ότι θα είναι κορίτσι».!!! (Μικροτσούτσουνος είπα…) Χαρούμενοι (ξανά) αρχίζουμε να το ανακοινώνουμε στους πρώτους κοντινούς συγγενείς και ελάχιστους φίλους. Τι κατάλαβα από αυτή τη μικρή περιπέτεια: Ο πανικός είναι ο χειρότερος εχθρός σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, αλλά ότι πρέπει να δείχνεις ψύχραιμος είναι ακόμα χειρότερο. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

Κάπου στο μέσο της εγκυμοσύνης αρχίζω να έχω νεύρα (πρωτότυπο θα πουν όσοι με ξέρουν) και άγχος χωρίς όμως ιδιαίτερο λόγο. Κάνοντας τον απολογισμό μου αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τότε μάλλον συνειδητοποίησα τι ακριβώς συμβαίνει. Κατάλαβα τι ευθύνη έχω αναλάβει: θα γίνω πατέρας. Πλέον είμαστε ο καλύτερος πελάτης στα Fresh καθώς η πάστα bitter είναι η νέα αγαπημένη… της Χρύσας και εγώ να βιώνω μέρες ‘περιόδου’. Σκεπάσου θα κρυώσεις, ήπιες το γάλα, έφαγες τις βιταμίνες, πήρες τα χάπια.. Ακόμα απορώ πως δεν με έστειλε… ή μάλλον πως δεν μ’ άφησε στο χωριό που περάσαμε το πρώτο μας Πάσχα σαν ζευγάρι, ανύπαντροι και με την κοιλιά να κάνει αυτό το γλυκό χαμόγελο του τέταρτου μήνα.

2013-06-01 17.12.59

Η κοιλίτσα έχει φουσκώσει για τα καλά και πλέον δεν μπορούμε να το κρύψουμε ότι θα γίνουμε γονείς. Είμαι σίγουρος ότι όντως όλα θα πάνε καλά! Ο μικρός μας μεγαλώνει σούπερ.. είναι υπερκινητικός σαν το μπαμπά του και ο πρώτος 3D υπέρηχος είναι γεγονός! Φωτογραφίες και βίντεο στις υπηρεσίες των παππουδογιαγιάδων οι οποίοι στο πρόσωπο του παιδιού βλέπουν το μπαμπά του… Τα πρώτα δάκρυα κυλάνε καθώς για πρώτη φορά βλέπω κάτι παραπάνω από μαύρες σκιές. Πρόσωπο, χέρια, πόδια, μάτια.. Είναι κανονικός άνθρωπος.

Στον έκτο μήνα, Αποφασίζουμε να παντρευτούμε με πολιτικό γάμο. Αλλά τελικά αποδείχθηκε κακή ιδέα… Όλο το μήνα τον φάγαμε για αγχώδη πράγματα. Πως θα είναι οι μπομπονιέρες, ποιους θα καλέσουμε, που θα γίνει το «μυστήριο», που θα γίνει το party. Έτσι με λίγους συγγενείς και ελάχιστους φίλους γινόμαστε και επίσημα πρώτη φορά ζευγάρι (μετά το ξανακάναμε με παπά και με κουμπάρο..). Μετά από μερικά βράδια, αρχίσαμε να βλέπουμε την κοιλιά να πηγαινοέρχεται… Χαζοχαρήκαμε γιατί θεωρήσαμε ότι κουνιέται ο μικρός. Κάναμε λάθος. Ήταν συσπάσεις πρόωρου τοκετού λόγου κούρασης, μάθαμε αργότερα. Το σφηνωμένο πόδι του μικρού στην κοιλιά δημιούργησε ακόμα μία επιπλοκή που ευτυχώς ξεπεράστηκε και αυτή. Οι δύο μέρες στο νοσοκομείο μας προσγείωσαν απότομα στην πραγματικότητα που είχαμε ξεχάσει: είμαστε έγκυοι και πρέπει να προσέχουμε! Η δεύτερη φορά μας κινητοποίησε ακόμα περισσότερο. Ήξερα ότι πρέπει να είμαι ψύχραιμος και για την Χρύσα και για το παιδί. Και νομίζω ότι τα κατάφερα. Πλέον όλα άλλαξαν και βαδίζαμε στην τελική ευθεία…

2013-08-13 21.38.06

Για να ετοιμαστεί το δωμάτιο κουράστηκα λίγο. Έμαθα όμως ότι υπάρχουν δύο είδη χαρτοταινιών: η καλή και η μάπα. Και θα μου πείτε που κολλάει αυτό… κολλάει στο ότι το βάψιμο μας πήρε 10 ημέρες για να ολοκληρωθεί τελικά με την βοήθεια του Χρήστου. Τελικά όλα οκ και ο Χάρης δημιούργησε το δέντρο μας. Τα έπιπλα πήραν τελική θέση (αφού προηγουμένως άλλαξαν κάθε πιθανή διάταξη στο δωμάτιο) και η ετοιμάστηκε η βαλίτσα τοκετού. (αργότερα κατάλαβα πόσο ψέμα είναι αυτή η βαλίτσα αφού εκτός από αυτή άλλη μία έκανε την εμφάνισή της).

Είναι πλέον Αύγουστος και τα στοιχήματα πέφτουν βροχή εάν το παιδί θα είναι Λιοντάρι (σαν το μπαμπά του) ή όχι. Μπαμπάς και πεθερά συνωμοτούν για αυτό (και τελικά θα το καταφέρουν). Οι διακοπές μας πραγματοποιούνται στο Ξυλόκαστρο με πολύ ύπνο και βουτιές μέχρι τη στιγμή που θα ανεβαίναμε Αθήνα για την τυπική εξέταση. Είναι Δευτέρα και φοράμε μαγιό για πάμε Αθήνα και να γυρίσουμε γρήγορα.. μη τυχόν και χάσουμε το μπάνιο. Λογαριάζαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Ο γιατρός με την εκνευριστική ηρεμία του μας ανακοινώνει ότι «Κυριακή γεννάτε. Δεν έχει άλλο υγρό και ο μικρός ότι ήταν να πάρει το πήρε» (ακόμα θυμάμαι τις λέξεις του). Ψύχραιμος εγώ για πρώτη φορά αλλά όχι η Χρύσα. Αγχώθηκε.. όχι ότι έχασε το μπάνιο αλλά… ποτέ δεν κατάλαβα. Πηγαίνουμε σπίτι και οι παππουδογιαγιάδες ολοκληρώνουν τις διακοπές τους και έρχονται Αθήνα. Οι επόμενες μέρες μέχρι την Παρασκευή 16 Αυγούστου που τελικά γεννήθηκε ίσως με ωρίμασαν απότομα καθώς βίωσα πολλαπλά, ανεξήγητα για το μυαλό μου συναισθήματα και εμπειρίες που θα θυμάμαι για πάντα. Θα μου επιτρέψετε να μην μπω σε λεπτομέρειες αλλά όταν φτάνεις να ζυγίζεις την γυναίκα σου vs το παιδί σου τότε πολλά αλλάζουν

2013-08-18 19.40.29

Τελικά στις 07:55 όταν φωνάξανε «για την κυρία Εφραιμίδη» και γύρισε η μάνα μου αντί για εμένα ήταν το επισφράγισμα μίας πετυχημένης κύησης! Όταν κράτησα στα χέρια μου για πρώτη φορά τον γιό μου (και σταμάτησε να κλαίει) συνειδητοποίησα ότι… «να είναι καλά το παιδί μας και όλα θα γίνουν» για άλλη μια φορά.

Ο καθένας μας βιώνει διαφορετικά την εγκυμοσύνη της γυναίκας του. Άλλοι χειρότερα και άλλοι καλύτερα. Για κάποιον μπορεί τα παραπάνω να αποτελούν ταινία επιστημονικής φαντασίας αλλά για κάποιους άλλους μία τυπική μέρα. Το βασικό είναι ότι μετά από κάποιους μήνες γινόμαστε περήφανοι πατεράδες. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πατέρας γίνεσαι από τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη του εμβρύου και όχι τη στιγμή που γεννιέται το παιδί..

Οι δικοί μου 9 μήνες. Χρόνια μας Πολλά!

Ακολουθήστε το DadsRules στο Instagram:

inst-dr2
Μοιραστείτε το...Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
0Print this page
Print
Email this to someone
email

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

3 Comments

  1. Κατερίνα

    Υπέροχο κείμενο……….

  2. Pingback: Έξι (6) - DadsRules

  3. Pingback: Στήριξε την εγκυμοσύνη - DadsRules

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *