Λασπωθείτε!

Μοιραστείτε το...Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

Με αφορμή το παρακάτω παλιό βίντεο (σσ: 45εκ προβολές) μου ήρθε να ψάξω στο google τις λέξεις «παιδί λάσπη».

Στα αποτελέσματα βλέπεις τα δύο άκρα. Ενδεικτικά παραθέτω μερικούς τίτλους: «Παιδιά μέσα στη λάσπη: Aποστολή στην Ειδομένη», «Το παιδί μου λερώθηκε με λάσπη. Πώς θα βγει ο λεκές;». Βγαίνει όμως και μία τρίτη πηγή: «Αφήστε τα παιδιά να παίξουν στο χώμα». Εγώ θα σταθώ στο τρίτο, καθώς τα άλλα δύο δυστυχώς ή ευτυχώς θα πρέπει να ασχοληθούμε σε άλλες αναρτήσεις.

Ως Πρόσκοπος πάντα πίστευα ότι το παιχνίδι στη φύση και τα παρελκόμενά του, όπως: κρύο, χώμα, φαγητό με λίγο πευκοβελόνα και σκόνη, ζεστό νερό το καλοκαίρι και παγωμένο το χειμώνα, μόνο καλό μπορούν να κάνουν. Βλέπετε εμείς της γενιάς του 80 μεγαλώσαμε σ αυτό που λέμε αλάνα και πάντα μα πάντα τα γόνατά μας ήταν μαύρα από τα χτυπήματα ή γρατζουνισμένα από τις τούμπες. Μεγαλώσαμε έξω. Μεγαλώσαμε χωρίς την εξάρτηση του κινητού παρά μόνο του Gameboy σε ειδικές περιπτώσεις. Παίζαμε μέχρι το βράδυ και όταν η μπάλα χανότανε, την αντικαθιστούσε ένα κουτάκι αναψυκτικού. Δε μας ενδιέφερε να τερματίσουμε το Super Mario παρά μόνο στις βαρετές οικογενειάκες γιορτές. Σίγουρα δεν θα μπω στη σύγκριση μεταξύ τότε και τώρα αλλά πολλές αναρωτιέμαι γιατί αρκετοί από εμάς τους νέους γονείς έχουμε γίνει τόσο φλώροι με τα παιδιά μας. Μη κρυώσει, μη ζεσταθεί, μη χτυπήσει, μη πονέσει, μη κλάσει! Οι τότε αλανιάρηδες τύποι είναι οι τωρινοί γονείς τρίχρονων.. Τι άλλαξε???

legionrun

Γιατί κάνουμε τα παιδιά μας φλώρους? Γιατί δεν τα αφήνουμε να γίνουν χάλια? Να κυλιστούν στη λάσπη, να γεμίσουν χώματα έως το βρακί και το σγουρό μαλλί, να μπουρδουκλωθούν και να πέσουν χτυπώντας το γόνατό τους. Παραδεχτείτε το ότι έχουμε γίνει υπερπροστατευτικοί, χωρίς οι γονείς μας να ήταν τόσο πολύ μ εμάς. Τι έχουμε πάθει?

Θα κάνω copy paste τι έχει γράψει η Ψυχοθεραπεύτρια κα Όλγα Ψωμιάδη: Το χώμα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, ειδικά στα παιδιά. Έρευνες έχουν δείξει ότι η έκθεση σε μικρή ηλικία στα μικρόβια που βρίσκονται φυσικά στο χώμα, βοηθούν στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και βοηθούν να μεγαλώσουμε πιο γερά και ανθεκτικά στις ασθένειες παιδιά.

Και έχει απόλυτο δίκιο. Ο μικροβιοφοβικός γονέας δε θα βοηθήσει ποτέ το παιδί του στην από-μπουχεσοποίηση και πάντα θα είναι άρρωστο και εξαρτημένο από αυτόν. Κακό τους κάνουμε, παρά καλό. Και δεν είναι τυχαίο, που όσα χρόνια πήγαινα με τα ανήλικα παιδιά ως ομαδάρχης τους στο βουνό, σχεδόν ποτέ δεν κρύωσε κανένα από τον ύπνο στη παγωμένη σκηνή ή την έλλειψη φρούτου στα γεύματα. Κρύωναν γιατί έπαιζαν με τα κοντομάνικα! Όταν το παιδί είναι καλά ντυμένο, δε θα κρυώσει. Γι αυτό και οι Σουηδοί αφήνουν τα νεογέννητα στο κρύο και στις χαμηλές θερμοκρασίες, αφού όμως προηγουμένως τα έχουν ντύσει καλά.

Και η λάσπη και το κρύο είναι μόνο από τα χαρακτηριστικά απομπουχεσοποίησης των παιδιών μας. Σ αυτό το πλαίσιο υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα, όπως το κλασικό: «τι θα φας?», «πρόσεχε μη πέσεις», «να σε βοηθήσω..» (… να κάνεις κάτι απλό..), τα οποία άθελα ή ηθελημένα μας φέρνουν ακόμα πιο κοντά σ αυτή τη μαλθακοποίηση την οποία θα πληρώσουμε όταν ενηλικιωθούν.

Απολαύστε μερικές φωτογραφίες από το Σχολείο της φύσης που υπάρχει στον Καναδά και σίγουρα θα αναθεωρήσετε τις απόψεις σας..

2E2CBBA900000578-3302171-image-a-6_1447159383261 17021696_1262526753801977_7109216897549092584_n 17155830_1267115143343138_6056872437830758939_n forest_kindergarten_5 fs_wind_gauges_mud_painting_024_1_large

Τα λέμε στα βουνά 🙂

inst-dr2

Μοιραστείτε το...Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

Comments

comments

About Κωνσταντίνος Εφραιμίδης

Τον Αύγουστο του 2013 απέκτησα τον γιό μου Γιάννη, ο οποίος ως γνήσιο λιονταράκι μας κάνει ότι θέλει. Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορώ, το Φεβρουάριο του 2014 δημιούργησα αυτό το ημερολόγιο σκέψεων. Έτσι για να λέμε αυτά που νιώθουμε σε άλλους μπαμπάδες. Στο ενδιάμεσο ξανάγινα πατέρας, αποκτώντας μία πανέμορφη κόρη, τη Χριστίνα-Ιφιγένεια και οι σκέψεις πολλαπλασιάστηκαν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *